به گزارش خبرگزاری برنا از لرستان ،عید در اصل از فعل (عاد) یعود است و در معانی مختلف از جمله: بازگشت، خوی گرفتن، پایان غم و اندوه، جشن عمومی و ... بکار رفته است.
در قرآن واژه (عید) فقط یکبار، آنهم در آیه 114 از سوره مائده آمده است و آن مربوط به ماجرای حضرت عیسی (ع) و یارانش (حواریون) است که از او میخواهند اگر میتواند معجزهای بنمایاند تا مائدهای از آسمان برای آنها نازل شود و در آنجاست که حضرت دعا میکند: اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنْزِلْ عَلَیْنَا مَائِدَةً مِنَ السَّمَاءِ تَکُونُ لَنَا عِیدًا لِأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا وَآیَةً مِنْکَ وَارْزُقْنَا وَأَنْتَ خَیْرُ الرَّازِقِی
یعنی: بار پروردگارا برای ما از آسمان مائدهای نازل فرما که عیدی برای ما، چه امروزیانمان و چه آیندگانمان و معجزهای از تو باشد و به ما روزیبخش که تو بهترین روزی دهندگانی.
پرسش اینکه چرا حضرت عیسی (ع) نزول نعمت و نشان دادن معجزه خداوند را عید مینامند؟
در پاسخ باید گفت: نزول نعمت خداوند مساوی میشود با از بین رفتن سختیها و نگرانیهای آن حضرت و تقویت ایمان یارانش که اگر ایمان آنها تقویت شود به فطرت خود بازگشت میکنند و بر ایمان خود استوار میمانند و بازگشت به فطرت همان عید است.
و کلام امیرالمؤمنین علی علیهالسلام که میفرماید: هر روزی که در آن معصیت خدا نباشد آن روز عید است، نیز ناظر به همین مفهوم و مقصود است؛ زیرا نبودن گناه و معصیت خداوند یعنی بازگشت انسان به فطرت پاک الهی که خداوند به انسان بخشیده است.
و در آیه 59 سوره طه «یوم الزینه» هممعنی با روز جشن عمومی یا همان عید بکار رفته است.
آنجا که حضرت موسی (ع) خطاب به فرعون و جمع ساحرانش زمانی را برای مبارزه تعیین میکند میفرماید: مَوْعِدُکُمْ یَوْمُ الّزینَه، یعنی وعدهٔ ما روز جشن یا همان عید باشد، روزی که مردم کسب و کار خود را تعطیل میکنند و برای جشن آماده میشوند.
و اگر پایان رمضان و یک ماه عبادت را عید میگویند نیز به همین جهت است، زیرا بساط گناه برچیده شده است و زمینه معصیت خدا از بین رفته و شرایط بازگشت به فطرت پاک فراهم شده است و مردم به شکرانه آن جشن میگیرند؛ و لذا از خداوند میخواهیم، بازگشت ما را بپذیرد و بر ما مبارک گرداند و به زبان حافظ علیهالرحمه با او سخن میگوییم که:
ساقیا آمدن عید مبارک بادت
و آن مواعید که کردی مرواد از یادت
دکتر محمدجعفر محمدزاده/