
علی حدادیاصل- نمیتوان از برترین عکسهای جهان سخن گفت و نام عکاسان برجسته ایرانی را نادیده گرفت. ایران، با تاریخ پرفراز و نشیب و حوادث بیشمار، همواره بستری برای پرورش عکاسان چیرهدست بوده است. در میان آنان، دو عکاس ایرانی یعنی عباس عطار و نیوشا توکلیان افتخار همکاری با آژانس عکس مگنوم، معتبرترین آژانس عکس جهان را داشتهاند.
به گزارش خبرنگار گروه فرهنگ و هنر برنا؛ بااینحال، عباس عطار چهرهای یگانه در عکاسی بود؛ فردی که بسیاری از عکاسان ایرانی خود را وامدار او میدانند. او در ۹ فروردین ۱۳۲۳ متولد شد و در رشته مطبوعات و ارتباطات در انگلستان تحصیل کرد. عطار در دهه ۱۹۷۰ بهواسطه عکاسی از جنگهای بیافرا، ویتنام، آفریقای جنوبی و مقالات گستردهاش درباره ادیان در سالهای بعد، به شهرت جهانی رسید.
او از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، عضو سیپا پرس، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰ عضو گاما بود و در ۱۹۸۱ به آژانس عکس مگنوم پیوست و در ۱۹۸۵ عضو تمام وقت آنجا شد؛ و از مهمترین اتفاقات زندگی او برای افتخار ایرانیان ریاست دورهای مگنوم از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ بود.
عباس عطار در سال ۱۹۵۲ همراه خانوادهاش از ایران مهاجرت کرد. در یکی از آخرین عکسهای خانوادگی پیش از ترک وطن، دوربینی بر گردن او آویزان بود؛ گویی سرنوشتش از همان کودکی با عکاسی رقم خورده بود. چهار سال بعد، در ۱۴ سالگی، نخستین عکسهایش را از استقلال الجزایر ثبت کرد.
پس از پایان تحصیلاتش، در ۲۶ سالگی عکسهای او در معتبرترین مجلات جهان منتشر شد؛ تصاویری که عمدتاً روایتی از جنگها، انقلابها و ناآرامیهای سیاسی و اجتماعی بودند: جنگهای بیافرا، بنگلادش، ویتنام، شیلی، خاورمیانه و آفریقای جنوبی و ثبت روایتهایی از آپارتاید و انقلاب ایران.
عباس عطار در سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ به تهران بازگشت و انقلاب ایران را از دریچه دوربینش ثبت کرد؛ تصاویری که راه را برای حضور دیگر عکاسان بینالمللی در ایران هموار ساخت. عکسهای او از این دوران، همچنان از مهمترین اسناد تصویری تاریخ معاصر محسوب میشوند.
یکی از برجستهترین آثارش، عکس کشیده شدن سردیس صدام حسین بر زمین پس از سقوط دولت بعث عراق در سال ۲۰۰۳ است؛ تصویری که نمادی از پایان دیکتاتوری در عراق شد.
عباس عطار، عکاسی که جهان را روایت کرد، نهتنها یک مستندساز تصویری، بلکه راوی حقیقت بود؛ حقیقتی که در قابهای بیبدیلش برای همیشه ثبت شد.
انتهای پیام/