
به گزارش خبرگزاری برنا؛ طباطبایی مزدآبادی مدرس دانشگاه تهران گفت :
مخاطرات محیطی امری طبیعی هستند که هم در کشورهای توسعه یافته و هم مناطق توسعه نیافته وجود دارند و رخ می دهند اما لزوما هر مخاطره طبیعی یک فاجعه_طبیعی نیست.
در اکثر مواقع زلزله شهرها و بخصوص مناطق فقیر نشین شهری را برای گرفتن قربانی انتخاب می کنند.
نگاه به زلزله باید از حالت سنتی خود که آنرا مهندسی_زلزله می نامند و ابعاد فنی در مورد سازه ها را مورد توجه قرار می دهد خارج شده و بعنوان شاخه ای از برنامه ریزی شهری مورد توجه قرار گیرد.
زلزله 6.9 ریشتری که در سال 1988 در اسپیتاک ارمنستان حدود 25هزار نفر را به کام مرگ کشاند اگر فقط 5 دقیقه دیرتر اتفاق می افتاد تلفات انسانی به نصف می رسید چرا که مدارس تعطیل می شدند و دانش آموزان مدارس را ترک می کردند؛ این نشان می دهد که برخی فضاهای شهری چه نقش پر رنگی در کاهش یا افزایش خسارات دارند.
زلزله 8 ریشتری سال 2003 در هوکاییدو ژاپن تنها یک نفر تلفات داشت اما زلزله 6/6 ریشتری بم یک سوم مردم این شهر را به کام مرگ فرستاد!
مدیران شهری در کشورهای رو به توسعه باید بیاموزند که هزینه کردن برای تقویت زیرساختها و ساخت شهری مقاوم با برنامه ریزی مطلوب یک دورریز اقتصادی محسوب نمی شود.